Zawarcie unii polsko-litewskiej było konieczne ze względu na zagrażającą Koronie i Litwie ekspansję Zakonu Krzyżackiego. Przyjęcie przez Litwę chrześcijaństwa miało odebrać Krzyżakom pretekst do najazdów, stanowić podstawę sojuszu polsko-litewskiego i ułatwić możnowładcom litewskim utrzymanie panowania nad przeważającą liczebnie w Wielkim Księstwie Litewskim ludnością ruską.

Jagiełło, wraz ze wszystkimi mieszkańcami swoich ziem, zobowiązał się przyjąć chrzest w obrządku rzymskokatolickim, uwolnić z niewoli litewskiej jeńców chrześcijan, dążyć do odzyskania ziem utraconych przez oba kraje, a także przyłączyć (łac.applicare) do Korony Królestwa Polskiego swe litewskie i ruskie ziemie. Ta ostatnia obietnica stała się zarzewiem sporu pomiędzy Jagiełłą a jego panującym na Litwie bratem Witoldem, a w następnych dekadach pomiędzy panami polskimi i litewskimi. Do dziś interpretacja słowa applicare stanowi przedmiot kontrowersji pomiędzy historykami polskimi i litewskimi. Ci pierwsi widzą w nim zamiar inkorporacji ziem Wielkiego Księstwa Litewskiego do Korony, podczas gdy drudzy uznają że wyrażał świadomą wolę utrzymania luźnej federacji niezależnych państw, jaką była unia polsko-litewska do 1569 roku.

W roku 965 lub 966 przebywał w Magdeburgu na dworze świeżo koronowanego na cesarza rzymskiego króla Niemiec Ottona I, z którym rozmawiał, co może świadczyć o poselskim charakterze jego wizyty. Prawdopodobnie też z tamtejszych kręgów dworskich zaczerpnął informacje o istnieniu nieznanego mu wcześniej władztwa, „kraju Meska”. Treść zapiski nie wskazuje, by miał je odwiedzić osobiście. Zdobyte przez siebie informacje zapisał w relacji, dziś niezachowanej w całości, a znanej nam dzięki wykorzystaniu jej przez arabskich kompilatorów: kronikarza al-Bekriego w XI wieku (w pracy pod tytułem Księga szlaków i królestw) oraz kosmografa Kazwiniego z Damaszku w XIII wieku (Księga pomników krajów).

Od czasu edycji z 1878 przygotowanej przez W. Rosena i A. Kunika tekst relacji Ibrahima ibn Jakuba jest chętnie wykorzystywany jako źródło zawierające opis funkcjonowania i organizacji państwa Mieszka I, w tym cenne informacje o wojskowości w monarchii wczesnopiastowskiej. To właśnie skuteczne i sprawnie zarządzane oddziały wojskowe, których liczebność szacuje aż na 3000 mężów, decydują o sile państwa, najrozleglejszego – w relacji Ibrahima – spośród krajów słowiańskich.