Wystąpienie w Sejmie miało podniosły, niemal triumfalny charakter. Jan Paweł II w przemówieniu podsumował trudną polską drogę od upadku Rzeczypospolitej w XVIII wieku do III RP, zwracając uwagę na wielką rolę Solidarności w odzyskaniu wolności. „Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że to dzisiejsze spotkanie w Parlamencie byłoby niemożliwe bez zdecydowanego sprzeciwu polskich robotników na Wybrzeżu w pamiętnym Sierpniu 1980 roku. Nie byłoby możliwe bez «Solidarności», która wybrała drogę pokojowej walki o prawa człowieka i całego narodu.”

Papież pozostawił również rady i przestrogi na przyszłość: „Dzieląc radość z pozytywnych przemian dokonujących się w Polsce na naszych oczach, winniśmy sobie również uświadomić, że w wolnym społeczeństwie muszą istnieć wartości zabezpieczające najwyższe dobro całego człowieka. Wszelkie przemiany ekonomiczne mają służyć kształtowaniu świata bardziej ludzkiego i sprawiedliwego. Chciałbym życzyć polskim politykom i wszystkim osobom zaangażowanym w życiu publicznym, by nie szczędzili sił w budowaniu takiego państwa, które otacza szczególną troską rodzinę, życie ludzkie, wychowanie młodego pokolenia, respektuje prawo do pracy, widzi istotne sprawy całego narodu i jest wrażliwe na potrzeby konkretnego człowieka, szczególnie ubogiego i słabego.”

Wystąpienie Jana Pawła II było przyjęte burzliwymi oklaskami niemalże przez wszystkich zgromadzonych, od prawicy po przedstawicieli postkomunistycznej lewicy. Wizyta w parlamencie stała się największą po 1989 roku manifestacją radości z odzyskanej niepodległości i momentem triumfu Ojca Świętego, jako duchowego i politycznego przywódcy narodu. Przytoczenie przez niego po zakończonym przemówieniu zawołania z okresu uchwalenia Konstytucji 3 maja „Vivat Król, Vivat naród, vivat wszystkie stany”, było żartobliwym zwerbalizowaniem przywódczej roli jaką Karol Wojtyła pełnił w życiu narodu polskiego od momentu konklawe w 1978 roku, w którym został wybrany głową Kościoła Katolickiego.